Goodbye 2017

2017, wat een jaar! Er is veel gebeurd dit jaar. Mooie en nare dingen. Tot groot verdriet werd mijn oma ernstig ziek en na een kort ziekbed van 4 maanden stierf zij eind juli. Het ging allemaal zo snel, nu ik erover nadenk kan ik nog steeds bevatten hoe het zo snel kon gaan. Dit afscheid was nog eens extra moeilijk, er zijn geen opa’s en oma’s meer en de familie wordt steeds kleiner. Dat bracht nog een extra emotionele lading met zich mee. Ik zocht vooral afleiding in mijn werk en het sporten. Tot overmaat van ramp leerde ik eind augustus ook mijn grens kennen van wat ik aankon. Ik werk hard en kende de grens nog niet van wanneer het teveel werd. Ik kwam er gelukkig op tijd achter en heb gas teruggenomen. Nu een paar maanden later zit ik weer een beetje in het patroon. Ik merk dat er vooral rust is. Natuurlijk mis je mensen, maar je beseft ook wat je jarenlang gegeven hebt aan aandacht en zorg. En dat deed ik met liefde, want het voelde nooit als moeten, maar toch merk je wat de impact hiervan is als er ineens rust is. Het was een zwaar jaar, maar ik ben blij dat ik het sporten als een afleiding had in deze periode.

Mijn eerste training in januari bleek al gauw de laatste te zijn voorlopig. Ik raakte geblesseerd. Zodra ik een aantal km gelopen had kreeg ik pijn en kon ik met moeite de ene voet nog voor de andere krijgen. Dagenlang had ik pijn met lopen. We konden er moeilijk grip op krijgen, de pijn leek ergens in mijn heup/onderrug te zitten wat uitstraalde naar mijn bovenbeen en knie. Eind januari kwam ik bij de manueel therapeut en die constateerde dat mijn lichaam niet sterk genoeg was om de lange duurlopen goed aan te kunnen. Ik moest dus werken aan sterke bil- en rugspieren. Met de oefeningen die ik kreeg ging ik trouw aan de slag. Toen ik de manueel therapeut vroeg: mag ik dan weer rustig gaan hardlopen, was zijn antwoord: sterker nog, ik wil dat je gewoon op snelheid gaat trainen. Enigszins verbaasd vertrok ik. De eerste twee trainingen waren nog pijnlijk, maar vanaf daarna werd het alleen maar beter. Ik liep sneller dan ik ooit had gedaan. Ik kon ineens 5 km met gemak onder de 30 minuten lopen. Dat was met veel moeite in november 2016 gelukt bij de Horaloop, dus hoe kon het dat ik ineens met gemak zo ‘snel’ liep.

Ik zou in februari 10EM lopen bij de Midwintermarathon in Apeldoorn, die had ik terug moeten zetten naar 8 km. Ik moest weer helemaal opnieuw beginnen met het opbouwen van de afstanden. Die 8 km kon ik lopen. En dat ging verrassend goed. Kort na Apeldoorn kreeg ik mijn zooltjes*. Ik bleek toch echt teveel over te proneren en de schoen bood niet genoeg steun. Ook dat kon een mede oorzaak zijn van de blessure. Ook met de zooltjes moest ik opnieuw opbouwen, het kon namelijk nog wel eens duren voordat je eraan gewend was. Echter ging dat verrassend snel.

* Mijn zooltjes zijn op maat gemaakt door Foot connection. Dankzij mijn fysio kan ik bij hun terecht. Zij helpen veel topsporters en vooral hardlopers aan zooltjes. Absoluut een aanrader voor als je zooltjes nodig hebt! * 

Met een eigen schema bouwde ik mijn trainingen op om ervoor te zorgen dat ik in april toch de 10EM in Zwolle kon lopen. Dat lukte en ook nog in een fantastische tijd. Ik liep zelfs een PR op de 10 km, voor het eerst onder het uur! Ook leerde ik daar Arianne en Celine kennen! Zo leuk dat je mensen ook in het echt ziet en je samen kunt rennen. Dat wil ik komend jaar wel echt meer gaan doen!

De halve marathon in Amersfoort had ik inmiddels ook van mijn lijstje moeten strepen. Het kwam te vlug na de blessure. In overleg met mijn fitnesstrainster heb ik toen een nieuw doel gesteld: in Amsterdam de halve marathon lopen! Zij hielp mij met een op maat gemaakt trainingsschema. De lange afstanden vond ik zwaar, dat had ook te maken met het feit dat in die periode mijn oma net overleed. Fysiek kon ik het aan, dat was het probleem niet, maar mentaal was er een drempel die ik maar niet over kwam. Ik weet nog steeds niet wat het toen was.

Ik liep in september nog 10 EM bij de Bridge to Bridge, daarna zou nog 1 lange duurloop komen. De Bridge to Bridge was een slechte generale, met moeite kwam ik vooruit en ik maakte me zorgen over Amsterdam.

Amsterdam here I come

Hoewel de voorbereiding verre van ideaal was, keek ik ontzettend uit naar Amsterdam. Mijn allereerste halve marathon, wauw wat gaaf! Dat het me gelukt was en vooral dat ik deze voor oma zou lopen. Over de race zelf heb ik genoeg geschreven. Die tijd was mijn grootste teleurstelling, maar ik kon me er snel overheen zetten. Ik weet dat ik het kan, maar het was gewoon niet het moment waarop het eruit kwam. Ik had alles gedaan, maar de voorbereiding verraadde stiekem al wat er ging gebeuren. En nog steeds kijk ik terug op een prestatie waar ik heel blij mee ben. Ik heb vooral genoten! En dat was me zoveel meer waard dan een goede tijd lopen. Dat ik me niet ‘leeg’ gelopen heb zegt genoeg. Ik herstelde snel en liep die woensdag erna gewoon weer mee alsof ik geen 21km had gelopen.

Ik ben na Amsterdam echt sterker geworden. Ik liep eigenlijk beter dan daarvoor. Toen ik in november de Zevenheuvelenloop liep besefte ik dat mijn vorm nog steeds heel goed was. Zonder heel veel moeite liep ik die 15km. Dat was zo fijn! Ik was zoveel sterker geworden in die periode tussen Amsterdam en de Zevenheuvelenloop. Bizar welk effect intervaltraining op je uithoudingsvermogen heeft.

Na de Zevenheuvelenloop heb ik gas teruggenomen. Geen intensieve trainingen en loopjes meer. Ik merkte dat ik toch wel wat vermoeid was en dus is deze rustigere periode ook wel weer erg fijn. In deze tijd wilde ik vooral de rust nemen om op te laden voor 2018. Daar kijk ik echt naar uit!

 

Lieve volgers, ik wil jullie bedanken voor alle lieve berichtjes en support in 2017! Ik wens jullie een fijne jaarwisseling toe en een mooi sportief en gezond hardloopjaar in 2018!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *