Harder, better, faster, stronger…

Work it harder, make it better, do it faster, make it stronger,

Zoals velen van jullie inmiddels gelezen hebben ben ik onlangs bij Dennis Licht geweest voor de Zoladztest. Inmiddels heb ik de resultaten van de test ontvangen met een advies.

De test

De test ging op de zondag dat ik bij Dennis langs mocht komen niet volgens plan helaas. Mijn Garmin vond het tijd voor een werkweigering. Super balen, maar ik kon de test zelf ook inhalen dus het was geen groot probleem. Vorige week zondag heb ik dan de test gedaan en de resultaten met Dennis gedeeld.

Bij de Zoladztest loop je 6 minuten in een zone, dus Z1, Z2, Z3, Z4 en Z5.  De zones zijn gebaseerd op je maximale hartslag. Bij was het dan als volgt:
Z1: 145 tot 154
Z2: 155 tot 164
Z3: 165 tot 174
Z4: 175 tot 184
Z5: 185 tot 194

Zoals jullie zien loop ik met een relatief hoge hartslag. Uit de test kwam dan ook naar voren dat zone Z3 t/m Z5 het beste getraind zijn, en zone Z1 en Z2 eigenlijk niet. Dennis omschreef het mooi: je ziet een ligstoel ontstaan in de grafiek. Ik merk dat ik heel veel moeite moet doen om in Z1 en Z2 te lopen. Het is bijna snelwandelen. Heel gek is het niet, als die zones nooit getraind zijn dan kan het niet anders dan lastig zijn om erin te lopen. Uit het advies werd ook duidelijk dat mijn loopeconomie niet optimaal is waardoor ik ook krachten verspil onderweg. Ook dat klinkt niet vreemd voor mij. Ik weet dat mijn loophouding nog verre van optimaal is, maar dat dit ook het moeilijkste is om te veranderen. Ten opzichte van 1,5 jaar geleden is er inmiddels al wel wat veranderd. Maar het kan zeker nog beter.

Hoe nu verder?

Afgelopen woensdag sprak ik met één van mijn loopmaatjes bij Climax en die vertelde me over een loopgroep bij onze vereniging die vooral focust op het lopen op hartslag en tijd, en daarbij ook de loophouding (de MILA groep; middellange afstand). Hij tipte mij om daar eens te gaan kijken of dat beter voor mij is nu omdat er in de loopgroep waar ik nu loop beperkt aandacht voor is.

Inmiddels heb ik Dennis ook gesproken over hoe ik nu het beste verder kan gaan. Mijn behoefte is vooral om nu te focussen op die lage zones en de loophouding. Dat is best intensief en gaat alleen werken als je daar echt in gecoacht gaat worden. En de eerlijkheid van Dennis siert hem: wellicht is die rol nu het beste in te vullen bij mijn wekelijkse trainingen bij de MILA groep bij Climax, dan met de maandelijkse personal coaching van Dennis. Je ziet elkaar dan net wat te weinig waardoor het lastiger is om bij te sturen. En bij Climax komen niet voor niets een aantal goede atleten vandaan dus die kennis zit er echt om daar ook mee verder te kunnen.

Inmiddels heb ik contact gehad met de trainer van de MILA groep.  Hij was onder de indruk van de manier waarop ik bewust bezig ben met het trainen. Ik heb hem zo ongeveer mijn halve hardloopgeschiedenis verteld om mijn trainingsbehoefte en ambitie aan te geven. Terecht dat hij de aanname doet dat ik mezelf misschien teveel prestatiedruk opleg. En daar heeft ie zeker wel een punt te pakken waar misschien ook nog een uitdaging ligt. Aankomende dinsdag ga ik daar voor het eerst meetrainen met deze groep. Ik ben heel erg benieuwd of dit een betere invulling kan gaan zijn om het advies van Dennis op te volgen en mezelf daarmee te verbeteren.

To be continued!

Nieuw trainingsschema

Komend jaar wil ik mijn PR op de 10km aanscherpen. Ik heb in oktober 59:04 gelopen officieel. In augustus heb ik tijdens de city run 7,5 km gelopen in 40 minuten, wat neerkomt op 5:28/km. Kortom een tijd rond de 55 minuten kan er dit jaar absoluut in zitten en dus ben ik aan het trainen om dit doel te bereiken. 

Het leek me leuk om met jullie als volgers mijn trainingsschema voor de komende maanden te delen. Ik leg dan ook uit waarom ik op deze manier train. De komende 10 weken ziet mijn trainingsschema er als volgt uit:

Week 1
Woensdag 3-1 Intervaltraining Climax
Zondag 7-1 2km inlopen, 2km uitlopen
6 x 5 minuten 5:30/km
2 minuten pauze tussendoor

 

Week 2
Woensdag 10-1 Intervaltraining Climax
Zondag 14-1 Saucony Egmond kwart marathon

 

Week 3
Woensdag 17-1 Intervaltraining Climax, rustig
Zondag 21-1 6 x 5 minuten 5:30/km
2 minuten pauze tussendoor
Max. 10km

 

Week 4
Woensdag 24-1 Intervaltraining Climax
Zondag 28-1 15km LLD

 

Week 5
Woensdag 31-1 Intervaltraining Climax
Zondag 4-2 2km inlopen, 2km uitlopen
6 x 5 minuten 5:30/km
2-1-2-1-2 minuten pauze tussendoor
Max. 10k

 

Week 6
Woensdag 7-2 Intervaltraining Climax
Zondag 11-2 Groet uit Schoorl 10k

 

Week 7
Woensdag 14-2 Intervaltraining Climax, rustig
Zondag 18-2 2km inlopen, 3km op 6:00/km, 2km inlopen
6 x 5 minuten 5:30/km
2-1-2-1-2 minuten pauze tussendoor
Max. 12km

 

Week 8
Woensdag 21-2 Intervaltraining Climax
Zondag 25-2 17km LLD

 

Week 9
Woensdag 28-2 Intervaltraining Climax, rustig
Zondag 4-3 2km inlopen, 2km inlopen
7,5 – 5 – 7,5 – 5 – 7,5 – 5 op 5:30/km
Pauze 2 – 1 – 2 – 1 – 2 minuten
Max. 12km

 

Week 10
Woensdag 7-3 Intervaltraining Climax
Zondag 11-3 2km inlopen, 2km inlopen
7,5 – 5 – 7,5 – 5 – 7,5 – 5 op 5:30/km
Pauze 2 – 1 – 2 – 1 – 2 minuten
Max. 14km

Zoals je ziet loop ik op de zondagen telkens 2x een trainingsprogramma. Als ik het 2 keer heb volbracht mag ik door naar de volgende. Dat is best pittig. Afgelopen zondag heb ik de eerste zet gehad. Het viel me niet tegen, de laatste was wel zwaar, maar toch kon ik het tempo redelijk houden. Ik verwacht dat de volgende wel echt beter gaat, ik zal het vooral beter moeten indelen en doseren. En laat dat nou net mijn grootste uitdaging zijn 😉

Verder loop ik – net zoals ik bij Amsterdam deed – 1 keer per maand een langere duurloop in aanloop naar de halve marathon van Tilburg. Dit om te voorkomen dat ik blessures krijg en omdat ik met de tempotrainingen ook afstanden kan combineren tot een kilometer of 14/15.

Ik probeer bij een aantal intervaltrainingen ook bewust rustig te trainen, met name na de wedstrijden. Dit zodat ik even kan herstellen en mezelf niet leeg loop.

De komende weken houd ik je op de hoogte over hoe het gaat.

Heb je vragen? DM dan via Instagram of stuur een mailtje naar mvsoolingen@gmail.com

 

Tot gauw!

Goodbye 2017

2017, wat een jaar! Er is veel gebeurd dit jaar. Mooie en nare dingen. Tot groot verdriet werd mijn oma ernstig ziek en na een kort ziekbed van 4 maanden stierf zij eind juli. Het ging allemaal zo snel, nu ik erover nadenk kan ik nog steeds bevatten hoe het zo snel kon gaan. Dit afscheid was nog eens extra moeilijk, er zijn geen opa’s en oma’s meer en de familie wordt steeds kleiner. Dat bracht nog een extra emotionele lading met zich mee. Ik zocht vooral afleiding in mijn werk en het sporten. Tot overmaat van ramp leerde ik eind augustus ook mijn grens kennen van wat ik aankon. Ik werk hard en kende de grens nog niet van wanneer het teveel werd. Ik kwam er gelukkig op tijd achter en heb gas teruggenomen. Nu een paar maanden later zit ik weer een beetje in het patroon. Ik merk dat er vooral rust is. Natuurlijk mis je mensen, maar je beseft ook wat je jarenlang gegeven hebt aan aandacht en zorg. En dat deed ik met liefde, want het voelde nooit als moeten, maar toch merk je wat de impact hiervan is als er ineens rust is. Het was een zwaar jaar, maar ik ben blij dat ik het sporten als een afleiding had in deze periode.

Mijn eerste training in januari bleek al gauw de laatste te zijn voorlopig. Ik raakte geblesseerd. Zodra ik een aantal km gelopen had kreeg ik pijn en kon ik met moeite de ene voet nog voor de andere krijgen. Dagenlang had ik pijn met lopen. We konden er moeilijk grip op krijgen, de pijn leek ergens in mijn heup/onderrug te zitten wat uitstraalde naar mijn bovenbeen en knie. Eind januari kwam ik bij de manueel therapeut en die constateerde dat mijn lichaam niet sterk genoeg was om de lange duurlopen goed aan te kunnen. Ik moest dus werken aan sterke bil- en rugspieren. Met de oefeningen die ik kreeg ging ik trouw aan de slag. Toen ik de manueel therapeut vroeg: mag ik dan weer rustig gaan hardlopen, was zijn antwoord: sterker nog, ik wil dat je gewoon op snelheid gaat trainen. Enigszins verbaasd vertrok ik. De eerste twee trainingen waren nog pijnlijk, maar vanaf daarna werd het alleen maar beter. Ik liep sneller dan ik ooit had gedaan. Ik kon ineens 5 km met gemak onder de 30 minuten lopen. Dat was met veel moeite in november 2016 gelukt bij de Horaloop, dus hoe kon het dat ik ineens met gemak zo ‘snel’ liep.

Ik zou in februari 10EM lopen bij de Midwintermarathon in Apeldoorn, die had ik terug moeten zetten naar 8 km. Ik moest weer helemaal opnieuw beginnen met het opbouwen van de afstanden. Die 8 km kon ik lopen. En dat ging verrassend goed. Kort na Apeldoorn kreeg ik mijn zooltjes*. Ik bleek toch echt teveel over te proneren en de schoen bood niet genoeg steun. Ook dat kon een mede oorzaak zijn van de blessure. Ook met de zooltjes moest ik opnieuw opbouwen, het kon namelijk nog wel eens duren voordat je eraan gewend was. Echter ging dat verrassend snel.

* Mijn zooltjes zijn op maat gemaakt door Foot connection. Dankzij mijn fysio kan ik bij hun terecht. Zij helpen veel topsporters en vooral hardlopers aan zooltjes. Absoluut een aanrader voor als je zooltjes nodig hebt! * 

Met een eigen schema bouwde ik mijn trainingen op om ervoor te zorgen dat ik in april toch de 10EM in Zwolle kon lopen. Dat lukte en ook nog in een fantastische tijd. Ik liep zelfs een PR op de 10 km, voor het eerst onder het uur! Ook leerde ik daar Arianne en Celine kennen! Zo leuk dat je mensen ook in het echt ziet en je samen kunt rennen. Dat wil ik komend jaar wel echt meer gaan doen!

De halve marathon in Amersfoort had ik inmiddels ook van mijn lijstje moeten strepen. Het kwam te vlug na de blessure. In overleg met mijn fitnesstrainster heb ik toen een nieuw doel gesteld: in Amsterdam de halve marathon lopen! Zij hielp mij met een op maat gemaakt trainingsschema. De lange afstanden vond ik zwaar, dat had ook te maken met het feit dat in die periode mijn oma net overleed. Fysiek kon ik het aan, dat was het probleem niet, maar mentaal was er een drempel die ik maar niet over kwam. Ik weet nog steeds niet wat het toen was.

Ik liep in september nog 10 EM bij de Bridge to Bridge, daarna zou nog 1 lange duurloop komen. De Bridge to Bridge was een slechte generale, met moeite kwam ik vooruit en ik maakte me zorgen over Amsterdam.

Amsterdam here I come

Hoewel de voorbereiding verre van ideaal was, keek ik ontzettend uit naar Amsterdam. Mijn allereerste halve marathon, wauw wat gaaf! Dat het me gelukt was en vooral dat ik deze voor oma zou lopen. Over de race zelf heb ik genoeg geschreven. Die tijd was mijn grootste teleurstelling, maar ik kon me er snel overheen zetten. Ik weet dat ik het kan, maar het was gewoon niet het moment waarop het eruit kwam. Ik had alles gedaan, maar de voorbereiding verraadde stiekem al wat er ging gebeuren. En nog steeds kijk ik terug op een prestatie waar ik heel blij mee ben. Ik heb vooral genoten! En dat was me zoveel meer waard dan een goede tijd lopen. Dat ik me niet ‘leeg’ gelopen heb zegt genoeg. Ik herstelde snel en liep die woensdag erna gewoon weer mee alsof ik geen 21km had gelopen.

Ik ben na Amsterdam echt sterker geworden. Ik liep eigenlijk beter dan daarvoor. Toen ik in november de Zevenheuvelenloop liep besefte ik dat mijn vorm nog steeds heel goed was. Zonder heel veel moeite liep ik die 15km. Dat was zo fijn! Ik was zoveel sterker geworden in die periode tussen Amsterdam en de Zevenheuvelenloop. Bizar welk effect intervaltraining op je uithoudingsvermogen heeft.

Na de Zevenheuvelenloop heb ik gas teruggenomen. Geen intensieve trainingen en loopjes meer. Ik merkte dat ik toch wel wat vermoeid was en dus is deze rustigere periode ook wel weer erg fijn. In deze tijd wilde ik vooral de rust nemen om op te laden voor 2018. Daar kijk ik echt naar uit!

 

Lieve volgers, ik wil jullie bedanken voor alle lieve berichtjes en support in 2017! Ik wens jullie een fijne jaarwisseling toe en een mooi sportief en gezond hardloopjaar in 2018!

CHALLENGE: In the dark we run together

Nu de dagen weer korter worden wordt het een stuk minder leuk om ’s avonds te gaan hardlopen. Ik vind de winter altijd gezellig, maar hardlopen in het donker vind ik toch wat minder. Maar ik ben vast niet de enige die daar moeite mee heeft. Dat bracht me op een leuk idee om een challenge te starten, zodat het misschien iets gezelliger wordt.

Maar wat dan?

Op zondag 17 december vindt op veel plaatsen in Nederland de Night Run van Runnersworld plaats. Je raadt het al wel: in het donker dus. Wat ik altijd zo ontzettend leuk vind is dat ik zoveel lichtjes zie om me heen waardoor ik gelijk weer zin krijg om lekker te gaan hardlopen.

En daarom wil ik ook graag jullie lichtjes zien! Dus van 17 november tot die zondag 17 december wil ik jullie uitdagen om zo vaak als je kan ’s avonds met je lichtjes op pad te gaan en te gaan hardlopen. Maak een foto en post deze op je Instagram-account met de hashtag #InTheDarkWeRunTogether.

Zie je het niet zo zitten om ’s avonds te gaan hardlopen en kun je wel wat motivatie gebruiken? Moedig elkaar aan om te gaan of doe eens gek en doe een virtuele run met elkaar. Spreek bijvoorbeeld met elkaar af dat je samen op hetzelfde tijdstip een rondje van 5 km loopt en post dan samen een foto van jullie virtuele run! En wie weet heb je nog wel veel meer leuke ideeën. Laat die lichtjes zien! It’s up to you.

Op zondag 17 december wil ik de challenge afsluiten met de Night Run. Ik loop in Ede, heb je nog niks gepland en vind je het leuk? Loop dan de Night Run bij jou in de buurt of kom gezellig allemaal naar Ede! 😉 Natuurlijk wil ik op die zondag zoveel mogelijk foto’s zien, dus doe je niet mee aan de Night Run maar loop je wel ’s avonds? Deel je foto!

Laat weten of je meedoet aan de challenge en post de onderstaande afbeelding op je Instagram-account of laat je naam achter onder dit bericht.

Hoe meer lichtjes, hoe beter. Dus loop gezellig mee en light it up!

 

RACEVERSLAG TCS MIZUNO HALVE MARATHON

14 april 2017 schreef ik mij in voor de halve marathon in Amsterdam. Een halfjaar later, op 15 oktober 2017 liep ik dan eindelijk mijn eerste halve marathon. Ik blik in deze blog terug op de laatste week en de race zelf. 

Het is de laatste week en de hele week voel ik de zenuwen al borrelen. Gezonde spanning, maar ergens ook bezorgdheid. Mijn enkel voelde niet goed, en daar baalde ik van. Tijdens één van de laatste trainingen bij de vereniging heb ik me verzwikt. Niet ernstig, maar genoeg om een geïrriteerde enkelband eraan over te houden. Die voelde ik al een week of 2, het zou toch niet op het laatste moment misgaan he!

Dinsdag liep ik mijn laatste rondje, waardeloos. Een stijve spier in m’n rechtervoet, het tintelde, ik voelde m’n enkel. Kortom, niet het rondje waarmee je wilde afsluiten voor zondag. Die woensdag zou ik bij mijn fysio langsgaan om alles nog een keer te checken en indien nodig de enkel te tapen.

Die woensdag meldde ik mij netjes bij de fysio. Na wat voelen en draaien was de conclusie: niks aan de hand, je kunt hier prima mee lopen. Nou fijn, kon ik dat toch een beetje opzij zetten. Bewust niet getapet want je bent er dan onbewust toch mee bezig. Dus alles was losgemaakt en gemasseerd, ik was er klaar voor zo.

Donderdag deed ik nog een laatste fitnesstraining, nog even m’n gedachten verzetten en even zweten. Een lichte training want ik moest geen spierpijn hebben voor zondag natuurlijk. Uiteindelijk was dit nog een hele fijne training!

Vrijdag had ik de hele dag een congres, maar die enkel. Ik voelde het gewoon weer. Ik was er niet gerust op. En toen ik naar huis ging schoot er ineens ook een pijn door m’n been en rug. Dat was gelukkig gauw voorbij, maar ik leek ineens van alles te hebben. Alsof ik compleet paranoia was geworden en allerlei pijntjes had. Die vrijdagavond heb ik nog lekker kunnen ontspannen en ben ik uiteten geweest met lieve vrienden. Uiteindelijk ben ik op zaterdagochtend toch nog bij de fysio geweest. Nog een keer wat gemasseerd en dat voelde beter. Ik was gerustgesteld. M’n enkel zou gewoon gaan meewerken zondag.

Zaterdagavond had ik pannenkoeken gemaakt, gelijk wat extra gebakken zodat ik er zondagochtend mee kon ontbijten. ’s Avonds ben ik nog even relaxed bij mijn moeder geweest (pa is in het buitenland) en om half 10 richting huis gegaan en naar bed gegaan. Om 22:00 uur lag ik erin en ik was al gauw vertrokken.

De volgende ochtend werd ik rond 8 uur wakker. Prima tijd, bijna 10 uur geslapen dus ik had voldoende nachtrust gehad. Op mijn gemak heb ik ontbeten en al mijn spullen ingepakt. Rond 10 uur reed ik naar mijn ouders om mijn broertje op te halen, hij ging samen mee met mijn tante. Het was even zoeken in Amsterdam waar ik moest zijn maar al gauw had ik het gevonden. Rond kwart 12 was ik bij de expo om mijn nummer op te halen. Dat ging lekker vlug, want ik had binnen 1 minuut m’n nummer. Dus nog even rondgelopen bij alle shops en nog een t-shirt als aandenken gekocht. Toen werd het tijd om m’n nummer op te spelden en nog wat te eten. Een banaan en een breaker gingen er nog in. Want enorme trek had ik niet, twee pannenkoeken vullen aardig!

We waren rond 13:00 uur bij de startvakken, daar moest ik nog een tijdje wachten. Wat een mensen, maar geen moment heb ik een benauwd gevoel gehad dat het te krap was of zo iets. Nog tijd voor een fotootje hier en daar en toen was het tijd voor mij om klaar te gaan staan in het startvak. Roze, daar moest ik zijn: helemaal achteraan dus. Het zou dus wel even duren voordat ik weg zou zijn. Uiteindelijk ging ik om 14:00 uur onder de startboog door.

 

Het was de eerste kilometers een beetje slalommen, maar ik startte in het juiste tempo, 6:30/km. Uiteindelijk vond ik een groepje jongelui die dit tempo liepen. Daar heb ik 5 kilometer bij gelopen totdat zij bij de eerste waterpost kwamen en daar stopten. Ik ben rustig doorgelopen ondertussen en kon weer aanhaken bij andere lopers. Maar ik merkte al gauw dat m’n benen snel vol liepen en de vermoeidheid al te vroeg toesloeg. Bij kilometer 7 ben ik even gaan wandelen zodat ik kon eten, maar jeetje wat was het warm. Het was alsof een deken over me heen kwam. Uiteindelijk weer gaan dribbelen en rustig doorgelopen tot de volgende post bij kilometer 10. Het was inmiddels glibberen over de sponzen en papperige papieren bekertjes. Bij de waterposten besloot ik om vanaf kilometer 10 maar iedere keer water aan te pakken. Dat was koeler dan in mijn rugzakje dus dat was wel prettig, plus ik kon dan ook even veilig de posten doorkomen 😉

Na kilometer 10 kwam tot kilometer 15 een raar stukje. Ik weet eigenlijk niet meer echt hoe het ging, want wat ik me vooral herinner is dat het slalommen was om de ambulances heen. Ik schrok er best van, er vielen behoorlijk veel mensen uit op dit stuk. Toen begon ik even na te denken, want ik voelde dat het steeds zwaarder werd. Wilde ik op m’n tandvlees naar de finish lopen op tempo en het risico lopen dat ik er niet lekker van werd, of slim wezen en veilig de finish halen? Ik koos voor het laatste. Ik wilde finishen en die tijd kon me gestolen worden. Die medaille ophalen en uitlopen, dat was mijn doel!

Bij kilometer 17 was ik het ergste weer door leek het. Ik werd soms overvallen door de tranen die achter mijn ogen stonden te prikken. Want ik wist inmiddels, dit ga ik halen: er was niets wat nog in de weg stond. Vooral rustig doorlopen en even stevig wandelen als het teveel werd. Zo ben ik naar de finish gekomen. Niet de schoonheidsprijs, man ik baalde er best van op dat moment. Maar ik besefte ook: er zat niet meer in. Dus het enige wat ik kon doen was accepteren en doorgaan zo goed en zo kwaad als ik kon.

De laatste kilometers werd ik gedragen door het publiek leek het wel. Zoveel mensen die roepen en staan te klappen. Wauw! Het was echt ongelofelijk zo mooi. De laatste kilometer, god daar was ie dan eindelijk he: ik stond te vechten tegen de tranen. Dit was het dan, dit was waar ik een halfjaar voor getraind heb, maar waar ik al een jaar mee bezig was. Waar ik pijn voor heb moeten trotseren en grenzen heb moeten verleggen. Maar bovenal, dit was de race van het jaar die ik wilde opdragen aan mijn oma. Ze wist dat ik deze race zou lopen en dat vond ze zo ontzettend knap en dapper. Ik ben blij dat ze dit nog geweten heeft. De laatste 500 meter, een enorme mensenmassa en daar ging ik dan: het Olympisch stadion binnen!

  

Dit waren de laatste 300 meter. Ik heb nog één keer de motor aangezet en kon nog een eindsprint van 13km/h lopen. Nog even gauw wat mensen inhalen en met mijn armen in de lucht de finish over. Dit was het!!! Het was klaar. 2:36:24 was de eindtijd. Ik had graag onder de 2:30 gelopen, maar dit was wat erin zat. Ik was een beetje misselijk toen ik de finish overkwam maar dat gevoel verdween al gauw. Ik heb om me heen gekeken en gauw wat foto’s gemaakt en vervolgens mijn medaille opgehaald. Daarna heb ik m’n moeder opgebeld en dat was het moment dat ik volledig brak. Ze was zo trots en ook op het feit dat ik dit voor oma gedaan heb. Daarna gelijk mijn vader gebeld, die had vanuit Duitsland mijn hele race kunnen volgen. Ook hij zo trots als een pauw!

Na de finish heb ik gauw mijn tante en broertje opgezocht. Maar ik moest even zitten, want mijn rug: die wilde even niet meer. De zwakke plek! Ik moest even bijkomen. Ondertussen gauw mijn medaille laten graveren en de schoenen even uitgedaan. Tjonge jonge. Wat was dit een spektakel. Nu denk ik, heb ik wel 21 km gelopen, want zo voelde het niet qua beleving. Maar ik heb het toch echt gedaan. Van iedere minuut genoten, om me heen kunnen kijken. Kunnen lachen om wat ik onderweg zag en zonder pijn of ellende de finish kunnen halen. Ja dat is ook mooi en fijn om op terug te kijken.

Het waren zware maanden in aanloop naar Amsterdam. Maar ik heb het vertrouwen in mijn lichaam gekregen dat ik dit echt kan. Mentaal was het zwaar, maar ik hoop volgend jaar een revanche te kunnen nemen. Want Amsterdam: ik kom volgend jaar terug! Beter, sneller en sterker! Dat wordt 2018 voor mij. De komende maanden ga ik wat rust nemen en vooral trainen. Minder wedstrijden en meer trainen op snelheid. Want het zit erin, dat weet ik.

Het is raar om nu te beseffen dat ik even geen trainingsdoel meer heb. Maanden lang heb ik getraind voor één doel, en nu is er niks meer. Dat is best gek. Geen marathon dan? Nee, die doe ik voorlopig nog niet. Het lijkt me heel gaaf, maar mijn lichaam is nog niet sterk genoeg om dat aan te kunnen. Dus dit laat ik voor 2018 in ieder geval nog varen. Wie weet in 2019….

 

Lieve volgers, ik wil jullie ontzettend bedanken voor al jullie lieve woorden en opbeurende berichten in de afgelopen maanden. Het heeft me sterk gemaakt en doorzettingsvermogen gegeven. Het was fijn om dit te mogen ontvangen. Duizendmaal dank daarvoor!

 

After a long time

I’m back everybody! Ik heb eindelijk weer tijd gevonden om mijn blog weer eens bij te werken. Een korte update…

Zoals jullie weten heb ik de afgelopen maanden behoorlijk wat voor m’n kiezen gehad. Mijn oma was ernstig ziek (kanker helaas) en is eind juli overleden. Hoe gaat het dan nu met me? Tjah, het is raar om te beseffen, maar na jaren van intensief zorgen voel ik me rustig. Natuurlijk waren de emoties op dat moment heel heftig, maar ik merk dat de verwerking maanden geleden al is begonnen. Toch ging het eind augustus/begin september even mis. Ik had te maken met een hoge werkdruk en wilde per se goed presteren. Maar het wilde gewoon even niet meer. Dat overviel me nogal, een soort mental break down. Gelukkig ben ik een week op vakantie geweest en heb ik daar kunnen ontspannen en genieten van de rust. Dat was hard nodig besefte ik me later, want ik ben me bewust van het feit dat het erger had kunnen zijn. De rust is inmiddels wedergekeerd en ik voel me weer fit.

Ondanks alle omstandigheden zijn mijn training gewoon doorgegaan. Niet dat het altijd makkelijk ging, zeer zeker niet zelfs. Het koste me vaak veel moeite, kwam moeilijk in m’n ritme. Mentaal was ik nog niet zo fit als mijn lichaam was. Ik had misschien een stille hoop gehad dat ik een eindtijd kon gaan lopen van onder de 2:15 in Amsterdam. Na het overlijden van oma vroeg ik mezelf af waar ik nu eigenlijk mee bezig was. Ik besefte me dat die eindtijd niet mijn doel was. Het ophalen van die medaille, voor oma, dat was mijn doel. Want wat zou ze apetrots zijn geweest als ze dat nog had mee kunnen maken. Helaas mag dat niet meer zo zijn, maar ik weet dat ze ergens is en erbij zal zijn die dag. Inmiddels is het aftellen begonnen. Ik heb gedaan wat ik moest doen, hoewel het misschien niet super is en altijd beter kan, weet ik dat ik de finish kan halen. Ik gok dat mijn finish ergens rond 2:20/2:25 zal zijn. Ik heb niet getraind voor een tijd en de lange duurlopen gingen niet zo heel goed dat ik denk dat dit het maximaal haalbare is. Maar ik vind het ook oké. Ik kan er prima mee leven en ik voel geen druk om meer te moeten presteren. Dat was het doel überhaupt al niet en blijkbaar, als de druk er vanaf is, lijk ik beter en relaxter te kunnen lopen. Het wordt genieten in Amsterdam, ik heb er echt zin in!

Na Amsterdam schakel ik terug, alleen de Zevenheuvelenloop staat in november op het programma. Daarna tot begin januari loop ik even geen loopjes meer. De afgelopen maanden heb ik iedere maand een loopje gedaan en ik vind dat je ook als hardloper even een kleine winterstop moet houden en je lichaam herstel moet gunnen. Dat betekent niet dat ik helemaal niet meer ga lopen, maar geen intensieve training meer ga doen. Vanaf januari wil ik dan weer aan de bak. Ik begin bij Egmond, daar loop de 10km. Een run die totaal buiten m’n comfortzone ligt. Voor 2018 heb ik twee doelen, mijn PR op de 5 en 10 km verbeteren. De 10 wil ik van 1:00 naar 0:55 krijgen, en de 5 van 26:39 naar de 25 minuten. Dat gaat pittig worden, ik besef me dat, maar het is niet onrealistisch. Mijn trainster zei afgelopen woensdag dat ik echt veel sneller kan worden. Ik besef met dat ik dat kan. Ik liep niet voor niets een maand geleden 7,5 km met 5:28 gemiddeld. Het zit er echt in, die snelheid kan ik aan. Als ik namelijk 10 km had gelopen was mijn PR ergens rond de 55 minuten uitgekomen. Ik krijg weer een schema om hier naartoe te werken. In april loop ik de 10 km tijdens de Marathon van Rotterdam, ik mik erop om daar voor een PR te gaan. Eens kijken of dat haalbaar gaat zijn.

Maar eerst komt Amsterdam, ik beloof de komende 2 weken nog wat updates met jullie te delen. In ieder geval hoop ik dat jullie weer mee gaan lezen de komende tijd!

RACEVERSLAG 10k Amersfoort

Het beloofde een warme dag te worden. Enigszins gefrustreerd was ik wel, ik had toch wel een aanval willen doen op mijn PR van 59:51 op de 10km. Dat moest ik maar loslaten en dus ging ik met no expectations richting Amersfoort. Met toch wel bibberende beentjes want die week daarvoor was ik best ziek geweest nadat ik in de hitte had gelopen. Als dit maar niet weer gebeurde.

Mijn vader ging voor het eerst mee naar een hardloopwedstrijd. Onderweg van alles vragen: hoef je je dan niet meer te melden, heb je je startnummer al, hoe laat ga je bij de start staan. Ja het was best grappig want hij was natuurlijk alle wielerwedstrijden van Bernard gewend.

We konden lekker dichtbij parkeren, dus we waren er eigenlijk te vroeg. Om 9 uur was ik al bij de start en ik moedt dus nog een uur wachten. Uiteindelijk heb ik op m’n gemak nog even rond gelopen daar. Genoeg te beleven, nog wat limonade gedronken en voor de zekerheid nog maar even naar de wc geweest. Ik was stiekem gewoon zenuwachtig.

Tegen 10 voor 10 ging ik naar de start, mezelf een beetje naar voren gewurmd zodat ik snel kon starten. En ik zei 10uur starten he, uiteindelijk stond ik 20 minuten te wachten in de volle zon, ze konden het parcours niet vrijgeven. Tegen kwart over 10 mochten we gaan. En ik was gelukkig snel weg.

Ik had vooraf nog gezegd ik mag niet te snel starten. In zwolle opende ik met 5:15, dat was te snel, dat mocht nu niet ik moest constant proberen te lopen. Uiteindelijk liep ik 5:25 in de eerste kilometer. Nou vooruit, het kon ermee door. Ik had mezelf toch een kleine uitdaging gegeven. De eerste 5 km onder de 6:00/km lopen. En dat lukte! Bij kilometer 5 begon het wel pittig te worden, over open velden lopen vol in de zon is toch best pittig. Dus daar het tempo terug laten zakken en gekozen om korte stukjes te wandelen om even fatsoenlijk te drinken. Alle bekertjes bij de waterposten gingen over mijn hoofd heen. En dat hielp echt! Ik had daardoor echt verkoeling.

Gelukkig kon ik de hele tijd in een groep blijven lopen bij dezelfde mensen. Dat was heel fijn want dan ga je mee in het tempo en hoef je zelf geen enorm tempo te maken. De laatste 2 kilometer waren nog een keer aanzetten en gaan. Ik keek op m’n horloge en het zou erom hangen of ik toch een PR kon lopen want ik had aardig tempo gelopen. Ga ik het gokken of niet? Ik heb het niet gedaan, waarschijnlijk had ik het wel gered. Uiteindelijk was de echte 10km tijd 1:00:47. Een klein minuutje trager dan m’n PR. Of ik het jammer vind? Nee niet echt, ik weet dat ik sterk genoeg ben dus die tijd gaat er echt nog wel aan. De laatste kilometer heb ik nog één keer het tempo opgezocht en eindigde ik mijn 10 km nog met 4:30/km.

Ik drukte mijn klokje uit en ik was meer dan te tevreden. Het was goed genoeg voor de warme omstandigheden en ik heb gewoon een hele lekkere ontspannen race gelopen.  Deze week even een rustige week, wel een intervaltraining maar die moet op modus rustig en zondag mag ik 8km duurloop doen volgens het schema. De volgende wedstrijd is de Midzomermarathon waar ik 15km ga lopen.

 

De onthulling

Wekenlang liep ik rond met een geheim. En nu was het niet per se iets wat ik geheim moest houden, maar meer om voor mezelf wat dingen op een rijtje te krijgen. Op 14 april besloot ik om mijn doel – het lopen van een halve marathon – maar eens nieuw leven in te blazen.

Begin dit jaar raakte ik meer dan behoorlijk geblesseerd. Ik had al mijn doelen al gesteld voor dit jaar en plotseling was dat in één klap voorbij. Daar was ik diep teleurgesteld in, maar mijn herstel was het belangrijkste. Twee maanden lang heb ik nauwelijks kunnen hardlopen. De spieren in mijn billen, heup en onderrug waren de grote boosdoeners, ik had nog onvoldoende kracht om de lange afstanden aan te kunnen. Ik begon weer van vooraf aan, ik voelde me echt een beginnende hardloper. Gelukkig verliep mijn herstel voorspoedig, maar aan die halve marathon durfde ik eigenlijk niet meer te denken. Ik was behoorlijk ontmoedigd geraakt. Iedere keer als ik ging trainen voor een doel was er altijd weer een blessure die roet in het eten gooide. Alsof het een soort vloek was. Ik was teleurgesteld in mijn eigen lichaam. Waarom wilde het nu niet zoals ik het in mijn hoofd had zitten, en dan was echt niet veeleisend.

Toen ik in april de 16 kilometer in Zwolle wist te volbrengen begon ik weer te geloven in nieuwe doelen. Maar ja, wilde ik dan dit jaar nog een halve marathon lopen of zou ik dat maar bewaren voor 2018. Ik koos voor het laatste, leek me een veilige keuze. Toen ik deed deelde met mijn fitnesstrainster zei ze half verontwaardigd: jij kunt echt wel een halve marathon lopen hoor dit jaar. De twijfel sloeg toe, tjah als ik 16 km nu kon lopen dan was die 21 toch ook niet meer zo ver toch? En toen ineens stond mijn besluit vast: ik ga het gewoon doen. Het gaat om het uitlopen, niet om tijd. Het zou dé kers op de taart zijn na zoveel ellende dit jaar.

Ik had nog twee open vragen: welke halve marathon ga ik dan lopen en hoe kom ik daar dan zonder ellende onderweg? De halve marathon van Amsterdam leek me toch wel een hele mooie. Vooral memorabel: je eerste halve marathon en dan gelijk in de grote stad, dat leek me een mooie herinnering. Samen met mijn fitnesstrainster stelden we een programma op. Belangrijk was dat we meer zouden werken aan loophouding en pijntjes direct gingen aanpakken. In de eerste fase van mijn trainingsperiode ging trainen voor 16km comfortabel lopen. De 16 moest dus een basisafstand worden zoals dat de 5 of 10 km zijn. Tot juli train ik hiervoor. Inmiddels loop ik nu 13/14 km comfortabel, ik ben er bijna en het is nog geen juli. Vanaf juli gaat mijn volgende trainingstijdpad in werking, dat programma krijg ik komende week.

Het belangrijkste wat ik heb geleerd is dat iedere loop mijn loop is. Ik moet stoppen om mezelf te willen meten aan prestaties van een ander. De balans heb ik nu gevonden. Als het een dag minder gaat dan is de volgende dag vast weer beter. Ik geniet van iedere run en het plezier en de energie die ik eruit haal. Ik laat mezelf graag verrassen zoals dat in Zwolle gebeurde. Ik startte zonder verwachtingen en wist mezelf compleet te overtreffen without knowing.

Voor al mijn instagramvolgers: dank jullie wel voor alle lieve berichten en motiverende woorden die ik gekregen heb. Als er één ding is wat ik waardeer is de support die iedereen elkaar geeft op weg naar het bereiken van individuele doelen. Zonder dat we iedereen persoonlijk al eens gesproken hebben, ontstaan er connecties die allemaal één liefde delen: hardlopen. Hardlopen doe je alleen en de weg is soms lang en eenzaam, maar dankzij dit medium ontstaat er een eenheid waarbij mensen elkaar helpen om doelen te bereiken en elkaar motiveren als het even moeilijk gaat.

Voor nu: let’s go for it, ik hoop jullie de komende maanden mee te nemen in mijn trainingsprogramma op weg naar de halve marathon van Amsterdam!

Tot de volgende blog!

Run- & fitnessupdate week 18

In 10 weken train ik naar mijn volgende doel: 16 km comfortabel lopen. Week 2 van 10 is aangebroken en deze week was het een klein beetje herstellen nadat de voorgaande week behoorlijk intensief was. Dus een korte tempoloop en een duurloop van 12 km leken me voor de 2e week even verstandig. Daarnaast stond er weer fitness op het programma dus gaan met die banaan.

Het was een rare week, privé kreeg ik helaas slecht nieuws en de komende maanden zal een zware periode worden voor mij en mijn familie. Het leven is zo kwetsbaar en op moeilijke momenten realiseer je je dat nog eens extra. Het sporten is voor mij een fijne afleiding. Even niet nadenken, geen ellende, even niks. Gewoon genieten van de geluiden in de natuur en de vrije uitzichten in de bossen en over weilanden. De rust en het momentje dat ik dan even voor mezelf heb is me heel erg waardevol om even op te laden. Net als deze week.

Woensdag zou ik een kort tempoloopje gaan doen, ik moest haasten want ik kwam uit Schiedam en dat is nou niet echt een ideale verbinding in de spits. Uiteindelijk was ik om 6 uur thuis, gauw omkleden en hup naar buiten. 5 km lekker tempo gelopen, maar hij moest van ver komen hoor. Ik heb mezelf echt gepusht om het vol te houden. Uiteindelijk liep ik m’n 2e snelste 5 km dit jaar in 28:53. Ik moet zeggen ik was er dik tevreden mee. Daarna heb ik nog 1,5 km uitgelopen en zo had ik uiteindelijk toch 6,5 km gelopen.

De dag erna was er weer fitness. Eerst een beetje gefietst om warm te worden en daarna wat core stability oefeningen. Uiteindelijk gingen we weer circuitje doen: rondjes planken dit keer! En het laatste rondje moesten we zo lang mogelijk planken. Ik hield het een minuut vol, naar al 7x een halve minuut te hebben geplankt. Ik vond het best, man dat was pittig. Maar wat een verschil ten opzichte van een halfjaar terug. Toen was ik blij als ik het 20 seconden volhield en nu merk ik al heel veel verbetering. Vervolgens heb ik nog wat loopscholing gedaan. Veel oefeningen met een kniehef, omdat die belangrijk zijn voor het verbeteren van mijn looppas. De training was alweer rap voorbij, ik had nog best een uurtje door willen gaan (verslaafd?! ;-)).

Mijn moeder vierde zaterdagavond al haar verjaardag dus moest ik mezelf eventjes in bedwang houden met de alcohol ;-). Netjes op tijd gestopt en ook niet super laat naar huis gegaan. De volgende ochtend had ik om half 8 al gegeten en ging ik om 9:10 de deur uit voor mijn duurloop van 12 km. Ik had me voorgenomen om gewoon rustig te gaan lopen. Na 2 km had ik de zweetdruppels als langs m’n gezicht lopen. Het was wat klam, maar met lopen had ik er dit keer geen last van dus dat viel reuze mee. Het lopen ging super relaxed. ik liep denk ik op 65% van wat ik kon en het tempo was prima. Uiteindelijk. Gevoelsmatig had ik verder willen lopen, maar ben toch bij de 12 km gebleven. Voor je het weet ben ik weer te ambitieus en zit ik weer op de bank met een overbelasting ;-). Ik merk dat ik de 12 km nu lekker soepel loop. Daar waar ik een paar weken terug nog echt m’n best moest doen heb ik nu het gevoel dat dit nu echt weer m’n oude niveau is. Dat is een heel fijn gevoel.

Deze week ga ik weer een kort tempoloopje doen, lekker om met die snelheid te spelen. Eens kijken of ik nu nog eens iets harder kan. Voor het weekend heb ik 14/15 km op het programma staan.

 

Loop je mee?

Afgelopen week deed ik al eens een oproep via instagram of er mensen zijn die het leuk vinden om mee te lopen bij een duurloop. Ik loop meestal op de zondagochtend en veelal alleen. Maar die lange duurlopen beginnen na een tijdje saai te worden in je eentje. Vind je het leuk om een keer mee te lopen, stuur me dan even een berichtje! Lijkt me leuk om eens met andere lopers een duurloopje te doen. Plek en tijd is altijd af te spreken natuurlijk 😉

 

Oh ja en nog een leuke foto van Zwolle 😉

Runupdate week 17

De laatste weken keek ik erg uit naar deze week. Vanwege al mijn overuren kon ik wat dagen vrij opnemen. Aangezien ik in deze week al 2 dagen vrij had heb ik er nog eentje aan vast geplakt. Kortom een 2-daagse werkweek 😉 Goh wat was dat een luxe! Ik realiseer me wel dat dit het komende jaar waarschijnlijk niet meer gaat gebeuren, maar vooruit: extra hard genieten nu dus.

Vorige week had ik met mijn fitnesstrainster Marit een trainingsplan besproken. Ik had me daarom voorgenomen om daar deze week maar eens invulling aan te geven en extra te gaan trainen. Uiteraard met enige voorzichtigheid want ik moet natuurlijk niet weer geblesseerd raken.

Afterworkrun 25 april 2017

Dinsdag – na m’n werk – besloot ik een kort snel rondje te gaan lopen. Lekker op tempo en niet ver qua afstand. Die zondag ervoor ging het echt totaal niet lekker. Ik had door de vochtige weersomstandigheden heel veel moeite om tempo te maken en het gevoel dat ik niet vooruit kwam. Maar het was frisser en de zon scheen, dus het weer was me beter gezind. Ik had weer eens zin om op een korte afstand mezelf uit te dagen in het tempo. Er stond behoorlijk wat wind, maar desondanks wist ik best aardig tempo te houden. Het werd uiteindelijk een 6,9 kilometer. Prima na een intensieve werkdag.

Woensdag was ik vrij en zou ik Merlin (de hond ;-)) ophalen en met hem gaan wandelen. Heerlijke afwisseling met hardlopen. De fitness op donderdag zou vervallen vanwege Koningsdag en dus op de woensdag zijn, deze week sloeg ik maar even over. Broertje jarig, dus we zouden met z’n allen eten. Dan is er even geen tijd voor sport ;-).

Koningsdagloop of schuldgevoelloop 😉 27 april 2017

Donderdag – Konings-dag – ik zag veel mensen even een rondje maken op de vroege ochtend, maar ik kon me er niet toe zetten. Herkenbaar? Dat je soms echt geen zin hebt om ’s ochtends te lopen? Naarmate ik langer op de bank zat en meer koekjes had gegeten kwam het schuldgevoel 😉 Dus gestopt met koekjes eten, de koekjes even laten zakken en ondertussen maar mijn hardloopkleding aangedaan. Maar hoe ver ging ik dan? Ik besloot er maximaal 10 kilometer van te maken, want ik zou de zondag bewaren voor een lange duurloop. Maar die koekjes moesten er wel echt af ;-). De eerste vier kilometer ging het best, ik klokte iedere keer rond 6 minuten. Maar toen begonnen de koekjes me op te breken en kreeg ik steken in m’n zij. Dus tempo er maar iets uit en uiteindelijk een kilometer of 5 rond 6:25 gelopen. De laatste kilometer leek het alsof ik vloog, ik was heel bewust bezig met mijn looppas en merkte dat ik daar echt heel veel snelheid won. Maar het was zwaar, want dit volhouden op lange afstanden, tjah daar moet ik echt nog wel wat voor doen. Dat geeft nog wat stof tot nadenken: hoe ga ik dit mezelf goed aanleren? Uiteindelijk liep ik de 10 km in iets meer dan 1:01. Prima voor een training. Ik heb al zoveel gewonnen qua snelheid in de afgelopen 4 maanden dan ik in een heel jaar heb kunnen doen. Blijkbaar heb ik dus gewoon heel lang inefficiënt gelopen *OEPS*.

Duurloop zondag 30 april 2017

Dan kwam die lange duurloop van zondag nog. 14 km stond er op het programma, eens kijken hoe met dat afgaat na de 16 van Zwolle. Bij de eerste meters voelde ik al een stevige wind, en ik had een route gekozen waar die nog wel eens heel stevig op kop kon komen. Maar ik gaf niet op, ik ging de voorgenomen route gewoon lopen en als het even niet ging: dan maar even wandelen. Zo erg was het niet, maar ik moet dit leren op de langere afstanden. De eerste 6,5 km gingen voortreffelijk, ik liep op een prima tempo. Ik ben toen even gestopt bij een bankje om snel een gelletje te nemen en even wat zonnestraaltjes mee te pakken. Wat ik merkte is dat wind steeds sterker werd. Toen ik mijn weg vervolgde had ik het al snel door: de terugweg was met de wind vol in m’n gezicht. Ik had een pet op om m’n kop een beetje uit de zon te houden (zodat ik niet gelijk weer met een verbande kop loop) en die verloor ik zo waar bijna, nou dat zegt best wat. Maarja, ik moest toch terug, dus ja dan maar tempo eruit en rustig aan dan maar. En zo ging het dan ook, een paar momentjes gehad dat het echt niet meer wilde. Nouja so be it dan maar. Uiteindelijk ben ik heel tevreden over deze 14 km loop. Ik merkte dat de kilometers van eerdere deze week behoorlijk in m’n benen zaten, maar door wat gas terug te nemen in het tempo heb ik wel volgens schema kunnen lopen. Afgelopen week heb ik 31 kilometer gelopen, dat is een hoop want dit red ik meestal niet.

100 KM in april

Maar het mooiste van allemaal is dat ik afgelopen maand meer dan 100 kilometer heb gelopen. In maart liep ik nog slechts 56 kilometer, maar inmiddels is het echte opbouwen weer begonnen en zit ik weer op het trainingsniveau van november vorig jaar. Het grote verschil met toen is dat ik me fitter en sneller voel. Maar ik moet voorzichtig zijn en niet overdadig worden. Ik vind het zo lastig, mijn hoofd is allang klaar om die lange afstanden aan te kunnen. Mezelf afremmen is de grote uitdaging, zijn er meer runners die hier last van hebben en hoe gaan jullie hiermee om? Anyway, mijn trainingsschema tot juli is bekend, de rest is nog unknown 😉 maar ik ben er al wel mee bezig. Er gaat nog iets heel leuks gebeuren dit jaar, maar ik moet het nog een tijdje stil houden. Maar goed, wie mijn enthousiasme over leuke dingen kent weet hoe moeilijk ik dit vind ;-). Ik beloof dat zodra ik zekerheid heb, jullie echt ga vertellen wat dit toffe ‘secret’ project is!

To be continued!

Love,

Marcella